سيماي آبي
شعر و نوشته هاي ادبي
و تپشی مرگ بار در سَرم تیک تاک می کند انگار ویروسی بروز سلولهای خاکستریم را به دوئلی نا برابر دعوت می کند و من نمی دانم بروزترین آنتی ویروسم را کجا گذاشته ام *برفین :مُسکنی قوی روزها ٫ اصفهان شارژ می کرد آفتاب های عینک دار را و خیابان هم چشمهای دریده پسرک آفتاب گردان را یک کار از کارهای قدیمیمو اول سال میذارم زنده باشید وشاد. نهنگها سالهاست عاشقت شده اند و تو نمی دانی پیوند میخوری به دستانی که از جنس تو نیستند و مرا به دریا می اندازی تا نهنگ مرا بخورد نمی دانی نهنگاها سالهاست در کنار ساحل برای ما خودکشی میکنند دستم جائی بند نیست وقتی خاطراتم میان هزاران تُن فراموشی دفن میشود * این روزها نه از مسواک لب گرفته ام نه لب به حرف نشسته سر در گم کوچه های علی چپم که تو من را درون آن انداختی و خودت از کوچه های علی راست گریخته ای * اینجا من آب میشوم نه برفها بهار سال بعد یک سال بزرگتر میشوی تولد من هیچ راستی تولدت مبارک کسی که تمام کوچه ها را دنبالت بود حالا ازدستت فرار میکند نکند بگیری اش در آغوشت عشقی که می خواهد سایه بماند ماه را برای دیدنت به خانه دعوت کرده ام ولی او پشت ترافیک ابرها دیر کرده وقتی باد در چشمان تو اسیر است .ه امشب هم بخت آبی ام باز نمی شود مشقی مینویسم برای عشقی بلند و اسم تو را هزاران بار دیکته میکنم برای دفتری که جلدش رنگ دندانهایت وقلبی سرخ تر از لبانت ودختری که اسمش را هنوز نمی دام خوابهائی را باتو میبینم وخوابهائی برای تو صبح که بیدار می شوم آخرین برگِ دفترِخاطراتم را دزدیده اند امشب دیوانه وار دستانم را از اشک چشمانت پر میکنم وتو را صدا میزنم در تاریکترین شبم و اسلحه ای میخرم تا جواب صدای مرا بدهد دیوار میکشم به چین زیر پا میگذارم ونیز را پی عشقِ آبی ام واروپا را می چشم با پایم پیدایش نمیکنم پشت کلیساهائی با ناقوسی از جنس مسیح ودعوت میشوم به قهوه ای فرانسوی در ایتالیا و من هنوز به قهوه ای فکر میکنم که تو دعوتم کنی ...... پنهان که میشوی ماه دلش میگیرد و خورشید هم لرزش دندانهای آسمان را اوست که میشمارد ... وبعد از چند ساعت آسمان هم بالا می آورد روی زمینی که تو را پنهان میکند درون دلش و... وزجه زنی که باور نمیکند تو قایم باشک بازیت گرفته با خودت و این بار قایم میشوی زیر سنگی که اسم تو را روی آن نوشته اند سلام شرمنده دیر بروز شدم دوستان خوبم قول میدم از این به بعد دیگه دیر نکنم خودم را آویزان میکنم به میخ نگاهت دیوار را میکوبم به سرم خاک میخورم خاک میخورم تا مر بخری باغ بان بلند وکشیده زمخت وترک خورده سیاه ومحکم باقلبی آلوده به خاک به امید اول پاییز دست میدهد به دست درختانی با گیسوان بلند پاییز را گاز میزند با لبهای سرخ سیبی رسیده دلی دارم شیشه ای واعصابی دارم چوبی راه که می افتم روی سیم خاردارهای قلبت خشک میشوم وتو مرا فوت میکنی تا خبرم را نشنوی تا قیامت دیگر خدا را میشناسم نه شما را عشق خیانت نمیشناسد اتوبوس که می آید من با او میروم * اتو * بوس * زیر خط چشمانش را اتو کشیده بوسه های قلبش را با نبضم هماهنگ وهمیشه چند ایستگاهی با من مسیرش یکیست تا بقیه راه را مترو عاشقش باشد نه من ومن برای عاشقی خانه ای میخرم کنار خانه او روزها پوتین سربازی ........................ شبها عشق تو را زیر سرم میگذارم خدمت میکنم خدمت میکنم خدمت میکنم به تو برف با استکان چای و این شیرین است که به اینجا میرسد نه من هنوز ابرهای خانه مان سیاهند و او سپید و باران که دیگر درون ابر های حیاط گمشده ودنبال گمشده ها اوست که میگردد وشیرین به دنبال من من هم راهم را گم میکنم وبا صدای یک جیغ از خواب بیدار میشوم اين شيرين است كه مقابل ماشين دست و پا مي زند اتاق چشمهایت را بِتکان درِ قلبِ زنگ زده مرا بادستان خودت رنگ کن هر رنگی دوست داری بِزن و انگشتانِ دستت را با من قرینه کن و تا حمله ی سایبری دیگر مرا در آغوش بگیر می فروشی مرا به سیب خوش رنگ و لعاب ومن میان هوا وزمین دست و پا میزنم ومرا نمیبینی و چه زود گول میخوری ومن داخل زمینی رشد میکنم که تو سیبش را چیدی ومن هم سیبی سپید با درونی سپید تر ولی از جنس خاک و چه دیر میفهمی که سیب خوش رنگت کرموست ! لبهاي داري داغ داغ ولي چشماني سرد ويخ زده كه ترديدي سياه آنها را به فردايمان دلسرد ميكند و قلبي و قلبي داري چه سپيد وچه سياه كه با من غريبگي را دوست دارد ودستي داري كوتاه وپائي دراز تر از شب يلدا وقتي الكي دوستم داري دروغ ميگوئي وچه قشنگ ميفريبي مرا با لبهاي داغ داغ داغ دعوت به خون خودم و تو را به خون خودم دعوت میکنم و به قلیانی آماده ونیکوتینی که او را بیشتر از تو میشناسم حرفهائی دارم حرفهائی دارم حرفی از زندگی از عشق وامید حرفی از آدم و حوا و بهشت حرفی از لیلی ومجنون دارم صحبت من بسیار لیک افسوس که اندک وقتی است از کجا صحبتم آغاز کنم ؟ ذهن من مشغول است دستهایم خالی با دلی پر غم و درد فکر فردا هستم ناگه آواز قناری فکر را میشکند حرف را با سخن عشق شروع خواهم کرد سخنی خواهم گفت از پاکی عشق وشقایق هائی که در آن وادیه مجنون گشتند ودر این راه چه پرپر شده اند خبر آورده چلچله از طرف خاک جنوب آمده باز بهار آمده از آمدنش . تقدیم به ...................... سلام به دوستان عزیز سال نو مبارک سال خوب و زیبائی را برای شما آرزو مندم وبعد از تعطیلات بروز میشوم چند روزی نمانده به بهمن که من فکرم پی دو قرن سکوت اشغال است به خانه کتاب می آیم پی دو قرن سکوت می گردم می گردم آن را پیدا نمی کنم ولی دوسال عشقم را می یابم و چه آرام نگاهت ... مرا دنبال میکند نه خودت هنوز حرفی در چشمانت ..مرا به فردای شب خواستگاری میخواند امروز برای اولین بار برای بهترین دوستم گریه کردم و شب با غصه فردا را زمزمه دیگر گوشی هم مرا از دسترس تو خارج کرده اما این دروغ قشنگیست که یادمان داده اند حتی عشقت هم مرا مقصر می داند نه تو را عشقی که شک با او رفیق شده و من با یاد سیمای آبی هنوز نفسم را ترک نکرده ام امروز جمعه ۶اسفند۸۹ منتظر فردائی نشستم چه نزدیک ولی تو هر روز دور تر می شوی از خانه و من تو را بهانه آن روز میکنم نه عشق را بیچاره پاهای بی قل و قش هنوز باور نمیکند که قلبت فراری است و دنبال سایه ای افتاده که خطای دید را پوشیده وچه زیبا میدود به او میرسد چهره بر میگردانی ونه سیمای آبی دیروز و میپرسد که این تن پوش را از کجا آوردی و اوست که این تن پوش یادگاری عشقش را فروخته به قیمت عمری کوتاه و این بار فکرم به تو نگاه می کند که عریان کنار پنجره نشسته ای وبا چشمانی سرد و نمناک منتظر آفتاب بی رحمی که با بوسه های پی در پی عشقم را از من می دزدد و من دوباره در پی شبی هستم که او را کنار پنجره ببینم تا او آرام آرام قد بکشد و من سیگار آن شب پشت کا پو چینو قایم شدی ومرا به قهوه اسپرسو دعوت کردی چه مجازات تلخی مرگ با قهوه ی اسپرسو می آیی مینشینی قهوه ای میخوری بر میخیزی این سومین باریست که در کافی شاپ تو را میبینم می آیم مینشینم دعوتم میکنی و آشنائی چه غریبه وبا دلم عکسی میگیرم در قاب خالی روز سوم و ... عاشق میشوم ...چه زود.
و من در خواب هايم به دنبال او مي دوم
خواب من شيرين است
